Allah - Jedyny, Bóg

Słowo Allah oznacza "Bóg", w sensie Absolutu. Słowa tego nie odmienia się, ani nie używa w liczbie mnogiej. Czyta się je - ALLAA, gdzie drugie "A", jest głoską wydłużoną. Słowo to pochodzi z semickiej grupy językowej i było używane w języku wczesno-aramejskim, którym mówił Jezus, Mojżesz czy Abraham. Litera "H" pisana na końcu słowa (błędnie przez polonizatorów jako "ch" - słownikowe Allach) jest głoską, która istnieje w pisowni, natomiast nie jest wymawiana w praktyce recytacji, czy intonowania tego słowa.

W brzmieniu wczesno-aramejskim słowo to wygląda tak: "ALLAHA" i wymawia się je podobnie - ALLAA' A, gdzie apostrof oznacza pauzę lub ledwie wymawiane słabe "h".

Słowo Allah (czytaj koniecznie ALLAA..., z akcentem na AL) pochodzi od semickiego Al- Illah, co oznacza boską moc, boskość, bóstwo, bożka Ilah / Illah lub boginię. Semicki i aramejski rdzeń przekształcił się z czasem w słowo Allah, które nie ma liczby mnogiej i wskazuje na Jedyną w swoim rodzaju i wyłączną postać Boga - Absolutu, różnego od bóstw i boginek.

Słowo to jest przez sufich często śpiewane podczas wspólnych spotkań. Używane jest jako inwokacja Boga. Allah, Allah! I znaczy po prostu: Boże, Boże!

Słowo to jako określenie Boga przejął Islam i weszło ono do języka arabskiego, i jest używane dla wezwania Boga, podobnie jak Polacy wzywają Bóg (Boże), Anglicy "the God", a Grecy "Theos". W języku łacińskim było to "Deus".

Zgłębiając jednak znaczenie dźwięków w słowie Allah, można zauważyć, że "AL" ze swoim krótkim "A" na początku, oznacza to, co aktywne, twórcze i potencjalne. AL oznacza siłę rodzenia, to co wewnętrzne. "LA" (z długim, podwójnej długości "A", czyli "AA") jest tym, co pasywne, anihilujące, wyczerpujące (spełniające). "LA" oznacza siłę umierania, także to co zewnętrzne i przejawione. Łatwo zauważyć, że AL i LA są dla siebie odwrotnościami, chociaż różnią się długością głosek "A". Sedno tkwi w tym, że nie tylko kierunek zapisu tworzy odwrotność sylab, lecz także rodzaj głosek "A" i "A" o niej stanowi.

AL - LA to pojednanie pary przeciwieństw. Jeśli AL jest wdechem, to LA jest wydechem. Jeśli AL jest aktywnością, działaniem, to LA jest spoczynkiem i bezczynem. Krótkie A na początku oznacza przejawienie, wyłanianie, stwarzanie. Długie A pod koniec słowa oznacza wchłanianie, zanikanie, rozpuszczanie. Niema, niewymawiana głoska H na końcu - o znaczeniu pauzy, hamzy, wskazuje na to, co jest poza rzeczywistością tego świata; to, co jest poza i ponad wszystkim, szczególnie ponad przeciwieństwami.

Fragment napisany na podstawie broszury "Droga Sufich"Lalit Mohan G.H.
Arkadiusz Choczaj