W Trójcy Jedyny Stuart Olyott

Cieniutka książeczka przypominająca broszurkę. Ciekawie ukazana nauka o Trójcy. Ale, już na samym wstępie, autor jak by się asekurował twierdzeniem, że nigdzie w biblii nie znajdzie się potwierdzenia tej nauki.

Dlaczego?

To pytanie może być szokujące dla zwolenników tej doktryny. Jednak fakt jaki autor przedstawia jest prawdziwy. BIBLIA NIC NIE MÓWI O TRÓJCY ŚWIĘTEJ.

Ponadto w jednym z pierwszych tytułów pierwszego rozdziału (Niepojęty) wyjawia, że Istota Boga w Trójcy jest niepojęta i niezrozumiała dla wyznawców. cyt" nasze umysły są na to zbyt ograniczone. Tylko Bóg może siebie zrozumieć." Moje pytanie więc wygląda następująco: Jak w takim razie ojcowie kościoła mogli uznać prawdę Istnienia Boga w Trójcy? Skoro ich umysły są zbyt słabe na to wyznanie i na pojmowanie Istoty Boskiej. Ot i dochodzimy już na samym wstępie do paradoksu. Dalej: "Prawda o Trójcy, którą sie teraz zajmiemy, stanowi większą tajemnicę niż wszystko inne co dotyczy Boga. Nigdy nie zrozumiemy w jaki sposób Bóg który jest Jeden jest troisty".

Ot i cale przesłanie - masło maślane. Wygląda na to, że twierdzenie "należy przyjąć tą prawdę sercem" ma tu zastosowanie. Chcę przypomnieć, że to właśnie średniowiecze prawo sercowe tak mocno uwielbiane również i w dzisiejszych czasach przez kościoły jest czystym zniewoleniem człowieka przez człowieka. Poprzez zakazanie myślenia i poprzez nakazanie przyjmowania „kościelnych prawd”. Ten zakaz myślenia doprowadził ludzkość niemal do upadku. Wiadomo, że łatwiej się rządzi ludźmi głupimi, którzy nie pytają, którzy nie dociekają prawdy. Dlatego ojcowie kościoła starannie ukrywali prawdę poprzez utrzymywanie ludzkości w ciemnocie. Wykorzystywano ludzi wprowadzając różne doktryny np; odpusty, spowiedź.

Ale wróćmy do książki w której autor w końcu podaje wersety biblijne, które jak twierdzi są jednymi dowodami na prawdziwość tej nauki. Wymienię kilka z nich:

1. J 1:1 - oczywiście filozoficzny wywód Jana jest na pierwszym miejscu.

2. Hbr 1:3 - Który nic nie wnosi.

3. Hbr 1:5-8 Dowodząc Boskości Chrystusa - Mat 11:27 zaś mówi, że nikt nie zna Ojca tylko Syn i nikt nie zna Syna tylko Ojciec i ten, któremu Syn zechce objawić. I ponownie koło zostaje zamknięte.

4. najistotniejszym jest fragment biblii w którym to Jezus mówi: "Ja i Ojciec jedno jesteśmy" - Jednak zdanie to jest wyjęte z kontekstu. Mowa jest o przekonaniu, a nie o istocie czyli Boskości. Gdyby nawet ktoś uparcie twierdził, że się mylę to i tak można by było dowodzić co najwyżej dwoistości Boga, a nie Trójcy.

Zaraz po tych niepewnych biblijnych dowodach autor stwierdza: cyt: "Cała ta nauka rodzi oczywiście w naszych umysłach wiele problemów i musimy uczciwie przyznać, że nie jesteśmy w stanie rozstrzygnąć większości z nich. Dalej jest wiele pytań i stwierdzenie, że pismo święte nic nie pomaga w sensownej odpowiedzi na nie w związku z tym dogmat o Trójcy Świętej nie będzie można obronić biblią.

Dodając do tego historię soboru Nicejskiego (325), na którym to na skutek głosowania uznano najpierw dwoistość Boga stajemy przed poważnymi wątpliwościami. Przypomnę jeszcze siedemnastu biskupów sprzeciwiających się tej doktrynie oraz fakt, że na skutek gróźb ze strony poganina Cesarza Konstantyna w obawie o swoje życie zmieniło decyzję. W ten oto sposób jedynie dwóch biskupów sprzeciwiło się powstaniu nowej niezrozumiałej doktrynie. Zostali wypędzeni z kraju. Po przyjęciu doktryny jednaj jeszcze przez wiele lat niektóre kościoły nie nauczały według niej swoich wiernych. W 381 roku dodano do nicejskiego wyznania wiary sformułowania dotyczące Ducha Świętego. W 569 roku dodano, ze Duch Święty pochodzi zarówno od Syna i od Ojca. Kościół Konstantynopolski nie wytrzymał tej kolejnej innowacji i nastąpił pierwszy rozłam. Do dzisiejszego dnia Prawosławie nie uznaje ostatniej zmiany.

W niedługim czasie (326) również zakazano świętowania soboty – szabatu, ale to już inny temat.

Film ten już od jakiegoś czasu można oglądać na UnitarianieTV, ale postanowiłem przypomnieć go tutaj, gdyż ta nowoczesna i zabawna forma przedstawienia opowieści ewangelicznej jest napradę bardzo inspirująca....

Poniższy tekst stanowi stanowi podrozdział XI rozdziału książki Gustava Gutierreza „Teologia wyzwolenia. Historia, polityka i zbawienie”, wydanej w języku polskim przez Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 1976. Autor, filozof i teolog dominikański, pochodzący z Peru, jest czołowym (w zasadzie głównym) przedstawicielem teologii wyzwolenia. Tekst, podobnie jak poprzedni Boffa, pochodzi ze strony http://www.ocm.republika.pl/. Znajduje się tam wiele tekstów dotyczących historii, jak i teorii teologii wyzwolenia i lewicy chrześcijańskiej.

Obecnie zainteresowanie wyzwoleniem uciemiężonych, rewolucją społeczną, która ma przekształcić obecny porządek, kontrprzemocą, przeciwstawianą przemocy, którą stwarza istniejący porządek – i za pomocą której się broni – doprowadziły wielu chrześcijan do postawienia sobie pytania o postawę Jezusa wobec sytuacji politycznej Jego czasów. To pytanie może nas zdziwić. Jeśli tak, to dzieje się tak dlatego, że uważamy za pewnik, iż Jezus nie interesował się życiem politycznym: Jego posłannictwo było czysto religijne. Istotnie byliśmy świadkami procesu, który Comblin określa terminem „ikonizacji” życia Jezusa: „Jest to mianowicie Jezus kapłańskich, stereotypowych gestów, z których wszystkie reprezentowały wątki teologiczne. Wyjaśnić jakieś działanie Jezusa to odnaleźć w nim różne znaczenia teologiczne. W ten sposób życie Jezusa przestaje być życiem ludzkim, pogrążonym w historii, ale staje się życiem teologicznym – ikoną. Podobnie jak się dzieje z ikonami, Jego działania tracą swój ludzki kontekst i stają się stylizowane, przekształcają się w znaki transcendentnego i niewidzialnego świata.” Życie Jezusa zostaje w ten sposób umieszczone na zewnątrz historii, nie jest skorelowane z realnymi siłami, które wchodzą tu w grę. Jezus i ci, których uczynił On swoimi przyjaciółmi, albo ci, którym stawił czoła i których wrogość ściągnął na siebie, pozbawieni są wszelkiej ludzkiej treści. Jak gdyby recytowali wyuczony scenariusz. Nie można nie doświadczyć poczucia nierealności, kiedy staje się wobec takiego życia Jezusa.

Zbliżyć się do człowieka Jezusa z Nazaretu, w którym Bóg stał się ciałem, wniknąć nie tylko w Jego naukę, ale także i w Jego życie, w to, co nadaje Jego słowu bezpośredni, konkretny kontekst – to zadanie, którego podjęcie jest coraz bardziej naglącą koniecznością. Jednym aspektem tej pracy będzie zbadanie rzekomo apolitycznej postawy Jezusa, która nie zgadzałaby się z tym, co mówiliśmy już o posłannictwie Biblii i nauce samego Jezusa. Dlatego też trzeba ponownie rozważyć to z góry przyjęte założenie. Nie można przy tym tracić z oczu historycznej postaci Jezusa i naginać faktów po myśli naszych obecnych zainteresowań. Gdybyśmy chcieli odkryć w Jezusie najmniejszą cechę współczesnego politycznego aktywisty, nie tylko że niewłaściwie przedstawilibyśmy Jego życie i świadectwo i wykazalibyśmy brak z naszej strony zrozumienia dla polityki w teraźniejszym świecie; pozbawilibyśmy też siebie tego, co w Jego życiu i świadectwie jest głębokie i uniwersalne a więc tego, co jest w Nim ważne i aktualne dla dzisiejszego człowieka.