Wszyscy (albo przynajmniej przytłaczająca większość) zraziliśmy się do tradycyjnej religijności. Byliśmy kiedyś pobożnymi (albo i nie) katolikami, członkami protestanckich, ewangelicznych zborów, a niektórzy może mieli bliższy związek ze Świadkami Jehowy. W każdej z tych struktur byliśmy małym trybikiem, małym ogniwiem większej lub mniejszej maszyny. Ale coś pękło.

Jesteśmy teraz oderwani od struktur religijnych, od dogmatów, rytuałów, powiązań. Chociaż ciągle jedną nogą w nich tkwimy. Bo rodzina, bo przyjaciele, bo nie mam gdzie pójść do kościoła w niedzielę, a skoro już się przyzwyczaiłem...To stan odosobonienia, wyobcowania, jeśli nie schizofreniczny, a w przypadku niektórych osób to utajniona hipokryzja.

Jaki zatem mamy wybór? Bo przecież pozostaliśmy ludźmi na swój sposób religijnymi, dalej wierzącymi i kochającymi Boga, w swój indywidulny, wolny sposób uduchowionymi. Co mamy robić? Jak wyjść z tego zaułku herezji i odtrącenia?

Jest kilka rozwiązań.

1. Stworzenie ruchu religijnego, denominacji, kościoła

Lecz wówczas zatoczymy koło. Wrócimy do tego z czego uciekliśmy. Doktrynerstwo, dogmatyzm, hierarchia, narzucanie woli. To błędna droga. No chyba, że mój drogi heretyku odszedłeś z kościoła jakiegoś, bo tam byłeś na marginesie, a chcesz mieć władzę dla siebie i kierować, manipulować innymi? To ci się nie uda. Bóg na pewno da ci opamiętanie.

Formalizacja kolejnej protestanckiej sekty to wielki błąd. Religijność tradycyjna, zorganizowana w moim odczuciu chyli się ku upadkowi. Jeszcze kilka pokoleń, a  na "zachodzie" będzie wyłącznie forma indywidualnej pobożności, a wszelkie kościoły będą świecić pustkami.

2. Reforma kościoła

To oczywiście żart. Bo jakie mamy na to szanse? Który kościół chcielibyśmy zmienić? Jeśli nawet przekonalibyśmy dawnych przyjaciół z jakiegoś zboru to nic to nie da. Ludzie póki co są zbyt silnie zdoktrynowani, zdogmatyzowani. Zresztą nie będziemy robić z siebie pośmiewiska i czynić z siebie nowych "lutrów".

3. Indywidualny rozwój duchowy

To już zapewne czynimy. Ale czy arianie to grupa duchowego wsparcia? Czy jesteśmy jakąś szkołą rozwoju duchowego, gnostykami jakimiś albo buddystami? Chyba nie podrodze nam z Różokrzyżowcami.

4. Działalność charytatywna

A może powinniśmy działać na rzecz pomocy ludziom? Z dodatkową ewangelizacją? Takich grup już jest sporo. Chociaż i taka działalność warta jest może rozważenia. Ale czy o to chodzi? O pomoc w cielesnych sprawach? I czy w ogóle do tego potrzebny jest jakikolwiek szyld "unitarianizmu"? Przecież każdy kto czuje taką potrzebę, czy powołanie może prywatnie bądź w świeckich ruchach się udzielać.

Cóż zatem nam pozostaje?

Alternatywna religijność. Lecz jaka ona ma być? O co tak naprawdę nam chodzi? Quo vadis unitarianizmie, cui bono? Pytam zarówno siebie jak i Was. Czym dla Was jest alternatywna religijność i na czym ona polega.

Bo czy oderwanie od wszelkiej społeczności nie prowadzi do pustki duchowej? Nie każdy ma przecież charakter pustelniczy, nie każdy potrafi samodzielnie wzrastać duchowo.