Wszyscy już zapewne wiedzą o tragedii. Początkowo nie chciałem w ogóle odnosić się do tematu. Nie lubię wszelkich światowych, ogólnoludzkich wydarzeń, spędów masowych, klimatów podobnych jakie towarzyszyły śmierci papieża - chwilowej, pozornej jedności ludzi. Od jakiegoś czasu moja tożsamość jest daleka od tożsamości patrioty Polaka, interesuje mnie Ziemia, ludzkość a ojczyzna moja nie jest z tego świata, jeśli nawet gdzieś jest jej namiastka to po prostu przy bliskich mi osobach.

Postanowiłem jednak napisać kilka słów, gdyż naszła mnie refleksja co powiedziałby Jezus, gdyby dzisiaj żył. Czy na pytanie "Dlaczego?" powiedziałby podobne słowa jakie znajdziemy w Ewangelii Łk w 13 rozdziale, czyli:

"Czy myślicie, że ci w samolocie byli większymi grzesznikami jak wy? Ale jeśli się nie nawrócicie, podobnie zginiecie?"

Takim zdaniem pewnie narobił by sobie rzesze wrogów i okrzyknięty zostałby ekstremistą i oszołomem.

Czy może powiedziałby "Pozwólcie umarłym grzebać umarłych". A może odparłby coś w stylu "dajcie co cesarskie cesarzowi, a co boskie Bogu"?

Czy zachowałby się niekonwencjonalnie, wręcz prowokacyjnie? Czy raczej przybrałby maskę typowego Polaka i w sumie w duchu nauki pawłowej "smuciłby się ze smucącymi".

Nie wiem. To dylko spekulacje. Wiem natomiast, że Bóg nie ma względu na osoby, że człowiek ma wolną wolę, że podział na Polskę, Rosję, Niemcy, Czechy i inne to ludzki podział, że to ludzie tworzyli wojny, że to ludzie przez zapędy do władzy, do panowania nad innymi sprawili nieszczęście wielu ludziom, że zapędy narodowościowe prowadzą do tragedii, np. katyńskiej. I gdyby nie głupota wielu ludzi, którzy siali między sobą nienawiść, dzielili się na narody, zabijali w imię pustych, narodowych frazesów, to tej tragedii by nie było, nikt nie jechałby uczcić pamięć żołnierzy, nikt nie przeżywałby śmierci elit, nie byłoby by czegoś takiego jak "tragedia narodowa".

Smutno, że dzieci straciły ojców, matki, że żony i mężowie stracili współmałżonków, że pracownicy stracili swoich przełożonych, których szanowali i lubili. Każda utrata bliskich ludzi jest smutna.

I podobnie jak przy okazji śmierci papieża oprócz zwykłej żałoby będzie dodatkowa szopka, hasła nawrócenia, zmiany serc Polaków, wyciąganie wniosków, marsze jedności. Tylko, że nic z tego nie będzie. Za tydzień wszystko wróci do normy. Kasa, przemoc, władza, głupota, naród, wojsko itd.

Na zakończenie tego krótkiego wpsiu jeszcze dwie refleksje.

Lech Kaczyński przez całą prezydenturę był wyśmiewany i wyszydzany często przez media i innych polityków. Młodzi dziennikarze kpili z niego, to udzielało się również społeczeństwu. Za życia nie pokazywano go jako człowieka miłego, kochającego żonę, sympatycznego, uczciwego. Dopiero gdy tragicznie zginął.

Tak parszywi są ludzie.

Słyszałem przy okazji tej tragedii słowa jednego z księży biskupów: "Bóg nie uczynił śmierci". Cytował on Księgę Mądrości Salomona, która występuje w kanonie katolickim i prawosławnym, brakuje jej jednak w kanonie protestanckim.

Przytoczę fragment, który o tym mówi, a warty jest przemyślenia:

Bo śmierci Bóg nie uczynił
i nie cieszy się ze zguby żyjących.
Stworzył bowiem wszystko po to, aby było,
i byty tego świata niosą zdrowie:
nie ma w nich śmiercionośnego jadu
ani władania Otchłani na tej ziemi.
Bo sprawiedliwość nie podlega śmierci.
Bo dla nieśmiertelności Bóg stworzył człowieka —
uczynił go obrazem swej własnej wieczności.
A śmierć weszła na świat przez zawiść diabła
i doświadczają jej ci, którzy do niego należą.