Czas Wielkanocy, pomimo całej infantylno-ludowo-pogańskiej otoczki (zajączki, święconki, jajeczka), sprzyja refleksjom nad śmiercią naszego Pana. Pomagając żonie w kuchennych robotach doszło mnie kilka ciekawych spostrzeżeń (czyżby krojenie składników na sałatkę albo wycinanie ciasta na chruściki sprzyjało myśleniu religijnemu? :) ).

Ale do rzeczy.

W raju, poza zwykłymi drzewami istniały dwa wyjątkowe - drzewo życia i drzewo poznania dobra i zła. Upadek ludzi, jak wiemy, wiąże się z tym drugim. Człowiek początkowo wolny, nieświadomy różnic, wkracza nagle w świat moralności, rozróżnienia. Staje na drodze (nieustannej) walki między tym co dobre, a tym co złe. I to jest powodem nie jego wyzwolenia, lecz upadku.

Rozróżnianie prowadziło bowiem do wygnania, a później do nadania Prawa. Wstyd, okowy przepisów, obyczajów, rytuałów. Tego nie wypada, tego nie wolno, tamto szkodzi, to jest tylko pożyteczne, a to jest wyłączie dobre, lecz tamto ciebie zniewoli. Upadek to wytworzenie w świadomości pewnego dualizmu w którym człowiek od małego wzrasta.

Być może ta historia upadku wiąże się z pewnym procesem gatunku ludzkiego, który gdzieś w zamierzchłych czasach nastąpił - z wolnej istoty (podobnie jak zwierzęta) człowiek stał się istotą moralną.

I któż go z tego dualizmu wyzwoli?

Odpowiedź jest prosta i oczywista - nasz Zbawiciel Jezus Chrystus. Krzyż, opisywany też jako "drzewo" (patrz np. I Piotra 2,24) jest właśnie tym drzewem poznania dobra i zła. Chrystus zawisł na drzewie poznania dobra i zła jako drugi Adam, aby przywrócić ludzkość do stanu przed upadkiem. Tak jak Adam skosztował owocu, czego konsekwencją był upadek i wygnanie, tak Chrystus odwrócił ten stan rzeczy.

A uczynił to zawisając na drzewie poznania dobra i zła, żeby to rozróżnienie w sobie zniszczyć. Co ciekawe Chrystus zawisa na krzyżu, rozpięty między dwoma skrajnościami - dobrym łotrem i złym łotrem. Dobro i zło po bokach Chrystusa, w którym już nie ma rozróżnienia.

W ten sposób drzewo poznania dobra i zła staje się drzewem życia - drogą do wieczności, wybawieniem. Tego Zakon nie mógł uczynić. Bo Prawo powoduje, że coś jest grzechem. Gdy nie ma przepisu, nie ma i grzechu. Chrystus zawisnąwszy na drzewie stał się przekleństwem i zniósł przekleństwo Zakonu, które nad nami ciążyło. Przeciwieństwa, dobro i zło, wypełnienie Prawa i nie wypełnienie.

Gal 3:13 (Biblia Gdańska) "Ale Chrystus odkupił nas z przeklęstwa zakonu, stawszy się za nas przeklęstwem, (albowiem napisane: Przeklęty każdy, który wisi na drzewie)."

Proszę zwrócić uwagę, że Chrystus odkupił nas nie od zapalczywego gniewu srogiego Boga, lecz od przekleństwa Zakonu.

Jednocześnie umarł za grzech (a grzech jest w nas, bo właśnie rozróżniamy, bez rozróżnienia nie ma
grzechu).

Ale umarł również będąc przykładem, abyśmy i my razem z nim umarli dla grzechu, a żyli już dla Boga.

Jednakże ta koniunkcja dobra i zła niesie ze sobą cierpienie:

Rzym. 7,19 "Albowiem nie czynię dobrego, które chcę, tylko złe, którego nie chcę, to czynię"

Lecz jest to stan przejściowy, przed dostąpieniem doskonałej Pełni, którą mamy w Chrystusie
(np. Kol 2,10 "I macie pełnie w Nim")

Drzewo życia usuwa rozróżnienie. Chrystus niszczy grzech i staje się przez swoją krew drogą do pojednania z Bogiem. I był to okup, lecz nie okup wykupujący nas od gniewu złego na nas Boga, lecz okup uwalniający nas z marnego, grzesznego naszego życia.

1 Piotra 1:18 BP "świadomi, że nie srebro ani złoto, których wartość przemija, było okupem uwalniającym was z marnego sposobu życia odziedziczonego po przodkach,"

Krzyż zatem jest zwycięstwem, drzewem życia, uwolnieniem z przekleństwa i poróżnienia. Bo teraz w Chrystusie nie ma Greka, ani Żyda, nie ma wolnego i niewolnika, kobiety i mężczyzny, wszyscy są jedno, nie ma dobre, złe, teraz jest tylko Jednia z Bogiem.

Bo już nie mamy żyć w ciele, lecz w duchu.

"Jeśli bowiem według ciała żyjecie, umrzecie; ale jeśli Duchem sprawy ciała umartwiacie, żyć będziecie".

Wróćmy jednak do łotrów. Dobry otrzymuje zapewnienie, że jeszcze będzie dzisiaj z Chrystusem w raju. Czy zatem w tej koniunkcji, złączenia, a właściwie wchłonięcia na krzyżu zła (bo już teraz ludzie duchowi są Boży, nie ma już zła, lecz tylko pierwotne Dobro) widzimy nadzieję dla wszystkich?

Tylko dobry łotr otrzymuje obietnicę. Jednakże, czy zło i dobro są odwieczne? Czy ten dualizm, to przekleństwo to natura całego kosmosu, czy nawet dwulicowość Boga?

Nie. Bóg jest wyłącznie Dobry. Nie ma w nim zła. Zło zostaje na krzyżu wchłonięte. Dualizm ginie. Zło i śmierć zostają zniszczone. Na początku był tylko Bóg, panowała Jednia, nie było dwóch bogów, dobry i zły, czy też odwiecznego Boga i odwiecznego diabła.
Panowała jedność, Dobro. Dopiero akt emanacyjny, który był koniecznością aby powstał świat taki jaki mamy (a więc na wskroś dualistyczny), doprowadził do rozróżnienia. Coraz większego rozróżniania. Duch, materia, dobre, złe, mężczyzna, kobieta itd.

Lecz oto w Chrystusie następuje powrót do Pełni i Jedni, do stanu pierwotnego. Czy zatem w tym odnowieniu dalej może istnieć zło, tak jak chcą tego katolicy, czy protestanci?

Ono zostało wchłonięte w Chrystusie, wszystkie grzechy świata, bez wyjątku.

Bo Chrystus "w ciele wprawdzie poniósł śmierć, lecz w duchu został przywrócony życiu. W nim też poszedł i zwiastował duchom będącym w więzieniu, które niegdyś były nieposłuszne, gdy Bóg cierpliwie czekał za dni Noego".

A zatem dawni grzesznicy, Ci, których pochłonął potop również dostali słowa zwiastowania.

Czy zatem obok zbawionych i Boga, wiecznie będzie dalej istniało zło w postaci piekła, wiecznych męczarni? Albo czy źli zostaną unicestwieni, czy też raczej również oczyszczeni i też będą mieli jeszcze nadzieję, jak Ci nieposłuszni za dni Noego?

Niech każdy decyduje wg własnego poznania i sumienia, lecz niech wie, że Bóg objawił
"Tajemnicę woli swojej, aby z nastaniem pełni czasów wykonać ją i w Chrystusie połączyć w jedną całość wszystko, i to, co jest na niebiosach, i to, co jest na ziemi w nim."
(Ef 1,10)

Bo on "jest ubłaganiem za grzechy nasze, ale nie tylko za nasze, lecz i za grzechy całego świata"
(I Jana 2,2)