Nic dodać nic ująć.
Tekst bardzo prawdziwy.

Zwłaszcza ciekawy jest ostatni paragraf, że Bóg za pomocą unitarianizmu biblijnego utorował Ci drogę do silniejszej i mocniejszej wiary w Niego.

Czuję coś podobnego.
Mimo odrzucenia dogmatów, rytuałów, z pozoru odrzucania "wiary", tak naprawdę stałem się jeszcze bardziej wierzący.

Bo wiara albo inaczej - Bóg, nie jest w kościołach ludzkimi rękoma zbudowanych, nie jest w dogmatach, Boga może każdy poznać w swoim życiu, otwierając się duchowo i intelektualnie na Prawdę.

Czy przypadkiem nie zaprzeczasz sobie samemu?

Krytykujesz tego, który "...zamknie się w świecie „jedynie słusznych” dogmatów i doktryn, poza którymi – według danej społeczności – nie ma Zbawienia."

A jednocześnie opowiadasz się za bałwochwalczym podejściem do Biblii. Piszesz: "...Biblią, która jest najpełniejszym Bożym Objawieniem danym ludziom."

Czy nie widzisz, że podobnie jak KK uczynił z papieża nieomylnego bożka, tak protestanci "biblijni" uczynili sobie cielca z Biblii?

Przecież takie bałwany zasłaniają jedynego i prawdziwego Boga. Bo tylko on jest "NAJ" i "JEDYNIE".

Pozdrawiam na drodze do Prawdy

"najpełniejsze Boże Objawienie" nie oznacza, że jest to dogmat, ani nawet, że jest nieomylne. Jeśli Bóg objawia się w przyrodzie, w innych księgach, w innych religiach, to i tak możemy przyjąć, że w Biblii objawił się najpełniej - precyzyjniej: autorom Biblii.

Zresztą co znaczy omylność? Trudno raczej wykazać, że jest omylna, tak czy inaczej Biblia przekazuje Prawdę, nawet jeśli coś się nie wydarzyło, to jest to i tak fakt psychiczny (czytaj duchowy).

Osobiście doszedłem do punktu w którym prywatne objawienie jest tym najważniejszym, a Biblia jest raczej mapą na naszej drodze duchowej.

Cytat:

Czy nie widzisz, że podobnie jak KK uczynił z papieża nieomylnego bożka, tak protestanci "biblijni" uczynili sobie cielca z Biblii?

Niemniej jednak coś w tym jest.

Bądźmy rożni,czyż trzeba być takimi samymi w dążeniu do Prawdy i Boga jakkolwiek Go pojmujemy? Mamy inne doświadczenia, inne sposoby widzenia pewnych kwestii, ale czy to znaczy,że źle coś pojmujemy?Omylność być może wpisana jest w naszą wiarę i pełni także jakąś funkcję na drodze wiary każdego człowieka. Poszukujemy odpowiedzi, ale i stawiamy pytania, nie chcemy dogmatów które nas na nowo spętają ciasnym kagańcem retoryki. Jesteśmy ograniczeni w swoim pojmowaniu rzeczywistości duchowej, ale czyż nie jest to zaleta? Taka sytuacja zmusza nas do poszukiwań, nie możemy stanąć i tkwić w samozadowoleniu z siebie,że znaleźliśmy. Droga wiary, według mnie, to nieustanne poszukiwania. Bywa to trudne, ale przynosi owoce i pozwala być w zgodzie ze sobą samym.Czasem po omacku błądzimy, ale czyż droga wiary nie jest pójściem poprzez wody, nie jest zaufaniem Przedwiecznemu, którego nie da się ograniczyć do Jedynej Księgi,jednego objawienia. Wierzę,że Bóg jest źródłem Prawdy i Duchowości i to On prowadzi każdego z nas poprzez różne sposoby postrzegania ku sobie.Jesteśmy na różnych płaszczyznach duchowości i żadna z nich nie jest zła czy dobra, one są dopasowane do naszego aktualnego widzenia świata i Boga, ale wierzę że dzięki wymianie myśli i odczuć możemy się od siebie uczyć i to jest początek społeczności braterskiej... wspólne poszukiwania i dzielenie się swoimi wyobrażeniami i myślami, nawet jeśli wydają się pozornie sprzeczne. Każdy z nas ma prawo do wyrażania siebie i swoich myśli związanych z Bogiem:)Pozdraw iam

Drogi Janku, ja bynajmniej nie myślę, że ja jestem tym, który zna nieomylne Słowo Boże. Ale jest ktoś, kto je zna. Wszyscy uczniowie Jezusa powinni o tym wiedzieć, ale jakoś unikają tego tematu. Oto prosta odpowiedź.

Gdy Jezus planował opuścić uczniów, postanowił zadbać o to, aby nie zgubili Prawdy. Nie zapowiedział, że po czterdziestu dniach pośle im Papieża, który ich wprowadzi we wszelką Prawdę. Nie powiedział też, że zostawi im Biblię, która wprowadzi ich we wszelką Prawdę.

Powiedział, że pośle im DUCHA ŚWIĘTEGO, który wprowadzi ich we wszelką Prawdę. Tak więc uczeń Jezusa, który nie ma połączenia z Duchem Świętym szuka sobie ZAMIENNIKA. Tym zamiennikiem może być poza Papieżem czy Biblią także jego stara cielesna i zmysłowa natura lub cokolwiek innego.

Wg nauki JEZUSA to Duch Święty przekazuje Słowo Boże. Nic innego. Nic. Bo On jest posłańcem Boga. Prawda?

no właśnie. W tych sprawach nie obracamy się w kręgu dowodów. Jedni twierdzą, że Jezusa tak naprawdę nie było: mówi się o powielaniu mitu o Ozyrysie i nałożeniu się na to tradycji mitraizmu i Izydy (http://www.youtube.com/watch?annotation_id=annotation_994351&feature=iv&v=6pgRUpDDrb0). Pamiętam też argument, że współczesny Jezusowi Filon z Aleksandrii nic o Jezusie nie wie, zaś tradycja talmudyczna widzi Jeszu, syna dziwki i rzymskiego legionisty, jako typ bluźniercy a nie postać.
Inni twierdzą, w części zapewne słusznie, że wrogowie chrześcijaństwa posuwają się do manipulacji, cenzurują własne przekazy, dodają rzeczy wyssane z palca (patrz: polemika z tymże w./w filmem Zeitgeist http://www.youtube.com/watch?v=ej_coXEnKEI&feature=related).
Ale tak naprawdę jedynym dowodem w sprawie są przekazy ewangeliczne. Są też nieliczne wzmianki mówiące o prorokach-rebeliantach, których było naprawdę wielu w tamtych czasach. Z drugiej strony to niemało bo wiele rzeczy przyjmowane przez nas za historyczne fakty opiera się na podobnie skromnych podstawach. tu możnaby wiele mówić o tym czym tak na prawdę jest historia: najpewniej jest selektywną manipulacją i dlatego nie w tzw. prawdzie historycznej dopatrywałbym się potwierdzenia prawdziwości opowieści o Jezusie.
Ewangelia Jezusa broni się nie swą historycznością a raczej tym, że jej prawda przemawia do ludzi poszukujących prawdy. Przemawia właśnie swą prawdziwością: potwierdza ją życie. Tzn. życie potwierdza coś, co nas w niej uderza już przy pierwszym czytaniu, jak i uderza nas głębia tej mądrości gdy się w nią wgłębiamy. I to jest jej najlepszą weryfikacją, a nie to, że tak właśnie postanowili skorumpowani biskupi kilkaset lat po odnośnych zdarzeniach.
A co do samej historyczności, to albo coś naprawdę się zdarzyło takiego co dało uczniom Jezusa niesamowitą motywację do głoszenia dobrej nowiny, albo mamy do czynienia z jakąś niebywale złożoną i skoordynowaną konspiracją faryzejską. Dla mnie to pierwsze jest bardziej realne. A że potem nałożyły się na to zastane wierzenie, no cóż, polityka, samo życie itp.

W tym sensie nie dziwię się słowom Kamila, że Biblia jest najpewniejszym objawieniem danym nam... W tych sprawach pewne jest przede wszystkim nasze przekonanie -- pewnie tak jak chce Ryszard -- kierowane Duchem Świętym. Zwrócę też uwagę, że Kamil nie pisze o tym, jakoby Biblię podyktował Bóg. Ona jest nam dana... przez kogo? Ale jest. I przemawia prawdą, która się sprawdza, ale ta prawda to nie tom samo co cały kanon i korpus słów...