Od jakiegoś czasu zaczęły mnie męczyć, a może nawet i irytować dysputy teologiczne oparte o tzw. "zasypywanie się wersetami". Jest to szczególnie popularny na forach biblijnych i popularne wśród wszelkiej maści domorosłych egzegetów najczęściej wywodzących się z kręgów protestanckich.

Przyznam, że i ja należę albo należałem do takich "znawców" Biblii. Ale czym więcej czytam, analizuję, badam, zastanawiam się, tym bardziej tego typu podejście zaczyna mnie wręcz razić. Z Biblii uczyniono narzędzie walki o poglądy, zestaw porozrzucanych absolutnych prawd, które mówią jednoznacznie o wszystkim. Tymczasem przyglądając się sporom, które toczą się od 2000 lat widzimy, że jednoznacznej interpretacji nie ma.

Przez wieki było tak wiele różnych podejść do Pisma, że nie sposób je wymienić i omówić w jednym artykule. Jedni widzieli w Jezusie niebiański byt, który przyjął sobie ciało, inni boski Logos, który się wcielił, jeszcze inni dostrzegali w Mesjaszu tylko człowieka przepełnionego Duchem Bożym, albo archanioła, albo objaw Jednego Boga etc. W końcu, gdy nastały czasy jedynego, słusznego Kościoła Rzymsko-Katolickiego pod kuratelą cesarzy rzymskich, zapanowało jedno wyznanie - trójca, Jezus Bóg-Człowiek o dwóch niezmieszanych naturach. Nie mówiąc już o kwestiach na zupełnie inne tematy.

Gdyby Prawda Objawiona miałaby być jednoznaczna Bóg "podyktowałby" zestaw dogmatów, czy spis formułek. Ale tak nie uczynił. Chociaż jestem przekonany, że i wówczas pojawiłyby się różne szkoły interpretacji tych dogmatów i formułek. Co więcej taka forma Objawienia ewidentnie wskazuje na jej ludzki charakter. Jednak ta "ludzkość" Objawienia nie odbiera jej "boskości".

Mamy zatem kilka możliwych podejść do Biblii:

1) Nie zajmowanie się nią w ogóle i powierzenie tego przewodnikom, tzw. specjalistom od Pana Boga

2) Czytanie Biblii, ale pozostawienie ostatecznych wniosków i wykładni autorytetowi Kościoła (tego, który nam pasuje lub w którym nas wychowano)

3) Samodzielne analizowanie Biblii z konfrontacją z innymi

Wiadomo, że jako unitarianie, a więc liberalni chrześcijanie będziemy skłaniali się do punktu 3). I to właśnie sprowadza nas do okładania się stertą wersetów. I racji jak zwykle nikt nie ma.

Żaden kościół, żadna wiara, żaden człowiek nie ma racji we wszystkim. Skoro Duch św. miałby być gwarantem prawdziwości (jak wielu uważa), to czy mógłby być poróżniony albo głosić sprzeczne ze sobą słowa?

Pozostaje nam rozum i własne sumienie. Czyż nikt nie potrafi zrozumieć, że najważniejsze jest życie? Że najważniejsze jest jak postępujesz, jak zmieniłeś swoją postawę, a nie czy wierzysz w preegzystencję Mesjasza, czy obchodzisz szabat, czy nie. Jeśli z uczciwością sumienia i rozumu twierdzisz, że istnieje trójca albo, że Jezus to Bóg-człowiek, to dobrze, trzymaj się tego, mnie rozum i uczciwość wobec Pisma prowadzi do innego wniosku. Kościoły głoszą jedynozbawczość, ludzie innych widzą w piekle, oprócz siebie samych, każdy ma swoją rację, innym jej nie przyznając.

Człowiecze! I piszę to też do siebie, naśladuj Mesjasza, pomagaj potrzebującym, głoś Dobrą Nowinę, głoś wybawiajającą naukę, nie myśl, że wiesz lepiej niż inni, bo nikt nic nie wie, lecz wszyscy chorują na pychę. Każdy kto mówi, że wie, nie wie prawie nic.

Bracia Polscy już na pierwszym swoim synodzie przyjęli zasadę wolności sumienia uznając, że „każdy ma prawo nie czynić tego, co czuje, aby stało w sprzeczności ze słowem Bożym. Co więcej, wszyscy mogą pisać w zgodzie z ich sumieniem, o ile nie przymuszają nikogo do tego”. Protestancka i Katolicka reakcja określiła wolność sumienia i tolerancję propagowaną przez Socynian jako „ten socyniański dogmat, najbardziej niebezpieczny dogmat spośród dogmatów sekty socynian.”

Oby wszyscy chrześcijanie przyjmowali wyłącznie ten dogmat!

Sprawdza się ta karykaturalna scena z filmu "Dzień Świra" również i w kwestiach religijnych, wśród tych, którzy zwali się i teraz zowią chrześcijanami:

A słowa wypowiedziane przez Marka Kondrata:

"Jak mogę wierzyć? Skoro nawet największy mój wysiłek przecieka im, wam, przez palce!?"

to wypowiedź zniechęconego tym stanem rzeczy wierzącego.

A rozrywana flaga Polski, może w naszym przypadku symbolizować również rozrywaną Biblię.